Polski
"Ulica generalow" to wspomnienia Anatolija Gladilina, rosyjskiego dziennikarza, publicysty i prozaika, przynaleznego do tzw. pokolenia lat 60., okreslanego tez mianem "pokolenia XX Zjazdu" lub "czwartego pokolenia". Wkroczylo ono do literatury podczas tzw. odwilzy - na przelomie lat 50. i 60. minionego wieku, gdy po smierci Stalina zwolniono z wiezien i obozow wiekszosc skazanych i, wydawalo sie, podjeto rozrachunek z epoka zbrodni i represji. Pokolenie lat 60. ludzilo sie, ze mozna zbudowac "socjalizm z ludzka twarza", a od literatury domagalo sie prawdy i szczerosci. Do najwybitniejszych jego reprezentantow, zwanych w Rosji szestidiesiatniki, nalezeli obok Gladilina prozaicy Wasilij Aksionow, Boris Baltier , Gieorgij Wladimow, Wladimir Wojnowicz, Anatolij Kuzniecow, Jurij Kazakow, Andriej Siniawski (pseud. Abram Terc), poeci Andriej Wozniesienski, Jewgienij Jewtuszenko, Biella Achmadulina, Natalia Gorbaniewska, bardowie Bulat Okudzawa, Aleksandr Galicz, Nowiella Matwiejewa, krytycy literaccy: Igor Winogradow, Lew Anninski oraz Stanislaw Rassadin, ktory wprowadzil do krytyki rosyjskiej XX wieku nazwe szestidiesiatniki. "Odwilz" polityczna, a wraz z nia rozkwit literatury, kinematografii, teatru i innych dziedzin sztuki trwaly, niestety, krotko. Pod rzadami Leonida Brezniewa rozpoczal sie w ZSRR czas trwajacego ponad dwadziescia lat tzw. zastoju, szestidiesiatniki coraz czesciej podlegali restrykcjom, a nawet represjom. Totez poczawszy od wczesnych lat 70. wielu z nich zwiazalo sie z ruchem dysydenckim i wyemigrowalo na Zachod. Nazwano ich trzecia fala emigracji - to wlasnie o nich pisze Autor "Ulicy generalow". "Proba wspomnien" Gladilina to prywatna, dosc kontrowersyjna historia literatury rosyjskiej lat 60. i 70. minionego wieku; zbulwersowala ona wielu czytelnikow i wywolala w Rosji zazarte dyskusje. Autor pokazuje rozne stopnie godzenia sie z wladza i jej kontestowania. Nadzieje rozbudzone pierwszymi latami przywodztwa Chruszczowa zgasly, nim zdolaly rozkwitnac. Wspomnienia Gladilina pokazuja rozne postawy ludzi rosyjskiej kultury. Na pamiec i szacunek zasluguja te zwlaszcza, ktore wynikaly z potrzeby dochowania wiernosci autentycznym wyborom artystycznym, byly wolne od koniunkturalnych zobowiazan i powodowane byly zwyczajna ludzka przyzwoitoscia. Anatolij Gladilin od ponad trzydziesci lat mieszka w Paryzu. Przez dziesiec lat kierowal redakcja kultury rosyjskiej w radiu Swoboda.
