Polski
Powiesc jest historia dwoch siostr przyrodnich, podobnych zewnetrznie, roznych charakterami. Ze wspolnej matki, ex-aktorki, o trudnej do ustalenia biografii a nawet narodowosci, bo ustawicznie "zycie zmieniala w teatr" - starsza siostra, Pola, miala ojca Zyda. Jesli chodzi o forme, Siostry sa eksperymentem. Autorka wychodzi z dwoch zalozen: 1) ze najbardziej "realistyczna powiesc" jest takze skrotem i wyborem fragmentow, ktorym jedynie nadaje sie pozory ciaglosci; 2) ze ludzie b. rzadko w zyciu bywaja pierwszoplanowymi bohaterami zdarzen. Czuja sie takimi w dziecinstwie, egocentrycznym z natury, w milosci, i zawsze wobec wlasnej smierci. Reszta zycia uplywa na marginesie cudzych zdarzen. Autorka postanowila wiec zerwac i z pozorem ciaglosci powiesciowej, i z pozorem pierwszoplanowosci przez cale zycie jej bohaterek. Siostry skladaja sie z dziesieciu opowiadan, z ktorych kazde ma swoja pointe, ale tylko w pierwszym i ostatnim siostry sa ich glownymi bohaterkami. W innych przesuniete sa na drugi, czy trzeci plan, w obreb cudzej historii. Historii dziwnej przyjazni starego kota i kulawego kruka na przyklad. Historii przez wiele kobiet kochanego niczyjego dziecka. Historii przestepcy wojennego, ukrywajacego sie w pustej klatce we wloskim zoo, ktorego zdradzil wystraszony kondor... Na tle i w swietle tych "cudzych historii" plastycznieja postacie siostr, a fragmenty zycia w epizodycznych rolach ukladaja sie w chronologiczna calosc. Ta kompozycja poza eksperymentem formalnym pozwolila autorce dotknac wielu problemow, bez obciazania ksiazki ich balastem. Tzn. "idei przewodniej" w Siostrach nie ma, ale jest dosc spory wybor tematow do refleksji. Barbara Toporska
