Polski
Niniejszy przegląd literatury zatytułowany „Protezy podniebienia miękkiego" dotyczy istotnych aspektów stosowania protez podniebienia miękkiego jako metody leczenia kompensacyjnego neurogennych niewydolności podniebienno-gardłowych. Dysfunkcję podniebienno-gardłową (VPD) opisuje się jako sytuację, w której zastawka podniebienno-gardłowa podczas artykulacji zamyka się nieregularnie i niekompletnie (por. Kummer 2008, s. 178). Ogólne pojęcie VPD stosuje się w odniesieniu do wszystkich zaburzeń, które wpływają na mechanizm zamykania zastawki (por. Kummer 2011, s. 152). Podejścia terapeutyczne oparte na modyfikacji zachowań często dają jedynie niewystarczające wyniki, szczególnie u pacjentów z obustronnym porażeniem podniebienia miękkiego po urazie czaszkowo-mózgowym (por. Schröter-Morasch & Ziegler 2005, s. 218). Dlatego leczenie niewydolności podniebienia miękkiego za pomocą protez należy do najlepiej udokumentowanych, najskuteczniejszych, a także najbardziej kosztownych metod stosowanych w przypadku dyzartrii (por. Vogel & Ziegler 2010, s. 154).
