Polski
W wierszach z tomu Predka przedza Tomasz Hrynacz bilansuje swoje zycie, poslugujac sie wielkimi figurami czasu: przyszlosc konfrontuje z przeszloscia, a egzystencjalna nieprzewidywalnosc z fizjologicznym determinizmem. Kiedy zas szuka praktycznych rozwiazan na uzytek biezacej codziennosci, zauwaza, iz pozostaje mu tylko wybor miedzy koncepcja zycia jako rozwoju a uznaniem go za chorobe, wobec ktorej zastosowac trzeba jakas "terapie zajeciowa" - wypelniajaca czas czymkolwiek, dowolna czynnoscia skracajaca jedynie oczekiwanie na nieuchronny kres. Dylematy egzystencjalne umieszcza tym samym w perspektywie Konca, w ramie smierci, obezwladniajacej kazdy przedmiot obserwacji. Takie pietno nadaje zdarzeniom, pejzazom, portretom i aktom introspekcji, w ktorych oznakami smierci okazuja sie paradoksalnie wszystkie przejawy zycia: oddech, rytm serca i pulsujaca krew. Autor Predkiej przedzy pokazuje przy tym, iz jest mistrzem misternie splecionego obrazu poetyckiego, z ktorego wylania sie uniwersalna wizja losu.
