Polski
Wznowienie monumentalnej, trzytomowej powieści „Obłęd” (PIW, 1979), opartej na wersji autorskiej z 1995 r., wolnej od cenzorskich ingerencji. To jedno z najważniejszych, a zarazem najbardziej zapomnianych dzieł polskiej prozy drugiej połowy XX wieku – porażająca, pełna intensywności literacka kronika popadania w chorobę psychiczną i dramatycznych prób odzyskania siebie.
Jerzy Krzysztoń (1931–1982) w „Obłędzie” sięga po własne doświadczenie pobytu w szpitalach psychiatrycznych, tworząc zapis egzystencjalnej walki, duchowego rozdwojenia i rozpadu, ale też wytrwałego trwania i nadziei. Ta powieść to nie tylko wyznanie – to literatura najwyższej próby, porównywana z dziełami największych klasyków literatury egzystencjalnej, niemal tysiąc stron „świadectwa mroków”, kroniki popadania w obłęd i odradzania się. „Chorzy na życie, piękni popaprańcy” – bohaterowie tej książki – są nie tylko figurami konkretnej epoki, ale również uniwersalnymi znakami ludzkiego zmagania się z losem, systemem i sobą samym.
