Polski
Ksiazka meldunkowa to dokument niskoepicki i wysokourzedowy, zawierajacy niewiele danych: imie, nazwisko, data urodzenia, adres, uwagi na marginesach (zameldowany, zameldowana tymczasowo, wyjechal, wyjechala, zmarl, zmarla). Stara ksiazka meldunkowa, odnaleziona po latach przez Jana Kaminskiego, kryje rowniez adnotacje przy nazwiskach: pieklo, niebo, czysciec. I to wlasnie ta trojca destynacji uruchamia mechanizmy pamieci, opowiesci i dystansu. Autor cofa sie ze stacji koncowej, z tego piekla, nieba lub czyscca, i prowadzi czytelnika pod prad czasu az do miejsca wolnego od ostatecznego dopisku: zmarl, zmarla. Poznajemy trajektorie zycia wielu bohaterow, i blizszych i dalszych narratorowi, nieodmiennie jednak docierajacych na Podlasie, nieraz z krain tak odleglych jak Buenos Aires, Niujork czy realizm magiczny. Sa to historie w pewnym sensie otwierajace i uniwersalizujace. Kaminski przypomina rzecz oczywista i dlatego pewnie czesto zapominana: Zyd, Polak, katolik, prawoslawny, kacap, swoj i nieswoj - to sa poreczne kategorie, ktore maja ukryc fakt, iz wszyscy sa po prostu ludzmi.
