Polski
Bruliony starej ziemi, tryptyk opowiadan Andrzeja Turczynskiego, to dzielo ze wszech miar zaslugujace na uwage. Wczytujac sie w te rozlegle jak stepowe rowniny opowiadania, musimy byc gotowi, aby zanurzyc sie w meandrycznie wijacy sie nurt narracji - spieniony strumien refleksji, dzwiekow, obrazow, fragmentami bliski technice strumienia swiadomosci, innym razem, nieodlegly od tego, co Henryk Bereza (ktoremu dedykowane jest pierwsze z opowiadan) okreslil jako "snojawa". Wlasnie sen oraz muzycznosc (a moze muzyka snow?) to slowa kluczowe dla tej gestej, eseistycznie opalizujacej prozy. Andrzej Turczynski tworzac cos na ksztalt prozatorskiej synestezji, a nawet mimetyzujac niejako muzyczny porzadek - zdaje sie czesciowo nasladowac muzyczny rytm. Wymaga to jednak od czytelnika najwyzszego stopnia skupienia, poniewaz tylko uwazne ucho jest w stanie wychwycic glosy i poglosy - echa tradycji muzycznej, ale i filozoficznej czy literackiej. Zwlaszcza odwolania do genialnych Rosjan, mistrzow Turczynskiego - Puszkina, Turgieniewa, Bunina oraz wielu innych.
