Anamnezy
Autor:
Adam Wodnicki
"Jesliby dla zapisanych w tej ksiazce opowiesci szukac jakiegos skrotu, metafory, mozna by powiedzie...
Menu
Polski
"Jesliby dla zapisanych w tej ksiazce opowiesci szukac jakiegos skrotu, metafory, mozna by powiedziec, ze sa jak gest uniesienia dloni, kiedy o chlodnym poranku, stojac na osnutym weglowym dymem i mgla kolejowym peronie, zegna sie tych, ktorzy odjezdzaja na zawsze, nie wiedzac na pewno, czy zegna sie ich, czy siebie. Mgla zaciera kontury rzeczy, w oswietlonych oknach widac jakies postacie, twarze sprzed lat - nierozpoznawalne juz, chociaz znajome; za chwile znikna w ciemnosci, pozostanie pustka, ktorej przeciez nie sposob wypelnic slowem. Wtedy szuka sie jakiegos zaklecia, gestu, znaku, czegokolwiek, co mogloby zatrzymac czas, ocalic go od zapomnienia, chocby tym znakiem mogl byc tylko gest podniesienia dloni..." Adam Wodnicki, "O pamieci"
